Mei 2011

Voor Wilma de laatste keer dat zij afhankelijk was van de schoolvakanties. Daar had zij best wel een raar gevoel bij. Inmiddels heeft zij de ontslagbrief ingeleverd en hierop de bevestiging ontvangen. De weg terug is dus nu definitief afgesloten; binnenkort dus echt tijd voor een heel nieuw leven, waarin niets moet en alles mag. Ik kan je verzekeren dat dit best heel erg prettig is.

Omdat we de laatste keren merkten dat de heenweg ons wat zwaarder begon te vallen, besloten we deze keer eens een tussenstop te maken om wat meer rust te krijgen. Via de Chambre d'Hôtes site in Noord Frankrijk in het rustieke plaatsje Dun sur Meuse vonden we een CdH “Notre Paradis” aan de oevers van de Meuse (Maas). Bijkomend voordeel bleek dat we nu grotendeels via C- D- en N- wegen ons einddoel moesten zien bereiken en heel veel mooi Frans landschap hebben kunnen aanschouwen. Gelukkig heeft Garmin dit goed in de routeplanner gestopt. Maar wat hebben we op weggetjes gezeten in de angst dat er een grote tractor ons tegemoet zou komen.

De ontvangst in de CdH was heel hartelijk, we hebben veel gekletst over de wederzijdse franse avonturen en lekker gegeten en gedronken.

De volgende dag bleek wel dat deze CdH ietwat te dicht bij Nederland lag, want we moesten – zo bleek-  nog een straf eindje rijden. Met als gevolg dat we, in tegenstelling tot onze verwachting, toch nog vrij laat op LPP arriveerden. Dat betekent dat we bij een volgende keer toch iets gaan zoeken wat iets zuidelijker in Frankrijk is gesitueerd.

De inloopkast.

Jawel, jawel deze keer op een iets minder warm dagje de spreekwoordelijke koe bij de horens gevat en gewapend met boormachine en schroefboormachine en andere benodigde gereedschappen alle zaken tegen de muur bevestigd. Vervolgens de reeds op maat gezaagde planken erop en de kast is dus operationeel, zoals dat heet. De elektra komt deze zomer, als ik van iemand die er verstand van heeft een schemaatje heb gekregen. Bij de kastschakelaar die ik bij de PRAXIS had gehaald had, zat  nl. een ( voor mij dan) onduidelijke werkinstructie welke draden er wel en welke er niet doorgekoppeld moesten worden. Om nu ook nog het risico te lopen dat we weken het ook nog zonder elektra moesten doen, heb ik dit dus even uitgesteld i.a.v. de experts.

’t Is wel even wennen. Inmiddels al diverse malen mijn hoofd stevig gestoten, maar Wilma vertelde dat dit wel went. Of ze nu dat stoten bedoelt of het wennen aan het manoeuvreren in de kastruimte is mij helaas nog niet helemaal duidelijk geworden.