Februari 2008
Helaas geen Frankrijk deze keer. Een zeer vervelende schouderkwaal houdt mij al ruim 3,5 maanden bezig.
Helse pijnen, zware pijnstillers; gebruik van de linkerarm en -
Autorijden is uit den boze. Gelukkig gloort er hoop aan de horizon. Dankzij de bedrijfsarts wordt begin februari uiteindelijk door de orthopeed na ongeveer drie maanden sappelen de definitieve diagnose gesteld: impingementsydroom. Dit is een aandoening waarbij door botwoekering in het schouderkanaal, de pezen en zenuwen die daar doorheen lopen danig in het nauw komen. De pijn, tintelende vingers, krachtsverlies zijn hiermee verklaard. Ik word op de spoedlijst gezet voor een operatie die de kwaal moet opheffen. Dit zou kunnen betekenen dat ik in mei weer achter het stuur kan en dus richting Frankrijk kan rijden.
Waterballet:
In oktober spraken wij de hoop uit dat we in februari 2008 een droog huis zouden aantreffen.
De dakdekker had inmiddels zijn klusje geklaard en op mijn verzoek ging onze sleutelbewaarder nog even binnen polshoogte nemen. Dit resulteerde in een telefoontje dat het in onze slaapkamer toch wel erg nat was; het water sijpelde langs de muren. Nadere inspectie op zolder leerde dat de waterleiding gesprongen was. Oorzaak van deze ellende: ondanks check en dubbelcheck de hoofdkraan niet 100% dichtgedraaid en vergeten de aftapkraantjes in de kelder open te laten staan. Hierdoor is druppelsgewijs de koudwaterleiding naar de slaapzolder volgelopen. Daarna flinke vorst eroverheen en daarmee was het cirkeltje rond.
Hoe los je dit nu weer op, als je zelf niet naar Frankrijk kunt?? De Gouden Gids
op de site van de Club de Morvan bood uitkomst. Daar stond een loodgieter uit St.
Honoré-
Zij bestieren in de zomermaanden een Chambre d'Hôte
in Frankrijk en bemiddelen voor Nederlanders met een huisje in Frankrijk als deze problemen hebben. Na wat telefoontjes en mailtjes was een afspraak zo geregeld en tot mijn grote opluchting werd de leiding binnen enkele dagen gerepareerd.
Van Marion ontvingen wij als troost voor het feit dat we niet naar Le Pavot Pourpre konden een paar fraaie lentefoto’s. Hadden we toch nog een beetje het Frankrijkgevoel.
